Sa madaling-araw ng umaga, nakita ko si Vinz na Taga-Iloilo sa tindahan ng 7-11 dito sa Isla Lulu. Nakatali ang buhok niya sa ibabaw, at medyo mataba siya. Mukha siyang noong unang panahon.
Pinag-usapan namin muna ang malakas na niyebe at yelo nitong panahon. Sabi ko'y labis nang 30 taon na ang kaganitong klaseng lakas ng niyebe at yelo. Sa apartment niya raw, ang swimming pool at playground ay punong-puno pa ng niyebe. Malapit siya sa trabaho niya.
Sabi ni Vinz na balak niyang pumunta sa Hapon para sa bakasyon. Sabi ko'y ang Hokkaido ay parang Alaska ng Hapon, at sa ibang dulo, ang Okinawa ay parang Hawaii ng Hapon. Ang Hapon ay mahabang-mahaba, 'ika ko. Sabi ko'y maganda ang Harajuku sa Tōkyō dahil may pista ng mga bata bawat Linggo. Sabi ko'y nag-ilang-taon ako sa Hapon. Maganda talaga ang mga sari-saring mabibili roon. Binili ko ang ina ko ng magandang kulay-ubeng jar na nasa itim na kahoy na kahong lagayan. Tapos, nawala nang nanay ko. Sana sa akin na lamang iyon. Sabi ko'y kung maghapon ay parang nagtatagalog na rin. Sabi ko'y pinag-aral kaming mga trabahador sa kompanya ng Hapon.
Ang ina ni Vinz daw ay nagtagal sa Taiwan bago dumating sa Kanada. Sabi ko'y maganda rin ang Taiwan. Nalibot ko nang Street View. Parang malaking Chinatown ang Taipei. May mga pinyahan sa timog na parte.
Balak pa rin ni Vinz mag-aral ng agham pangkompyuter para gumaling ang buhay niya.
No comments:
Post a Comment